Gözyaşım...Yazdığım her hecem kendi haline ağlıyor.Mutsuz, yorgun, ağlak ve umutsuz...Mutlu muyum?Ağlıyorum.Mantıksız cevaplarla doldum.Artık taşıyorum.Sınırları aşmak kendime zarar veriyor.Biliyorum.Bildikçe yokolup üzülüyorum, karanlık, melankolik düşünüyorum yeniden başa dönüp tekrar ağlıyorum.Çok bilmek, çok konuşmak, çok muhattap olmak.Yok, hayır artık hayat bana istediklerimi vermiyor.Yoksa veremiyor mu?Ama böyle mi olması gerekiyor illa ki?Beni mutlu etmiyor hiç bişe.Dedim ya, ben 17 yaşındayım ve üzerime atılan ağırlıklar benden kat kat ağır, hayat mı zor yoksa ben mi çok kolay görüyorum hayatı?Ağır çok ağır kaldıramayacağım.Bitince ne olacak yine zararıma..İmandan başka ibadetim yok.Boşum bomboş.Hem bu lanet yerde hem diğerinde..Diyorum, hayvan olsaydım, bitki olsaydım, cansız bi madde olsaydım da insan olmasaydım...Hem sıkıcı, hem özgür değilim, hem yalnızımi hem mutsuzum, hemde günahkar...
HAYAT: Haksızlık-Asılsız-Yalnızlık-Acımasız-Tahammülsüzlük 5'lisinin oluşturduğu bir Harf birleşeni.Benimde kulağıma güzel sesler geliyor ama sonradan aynı sesleri duymaktan rahatsız oluyorum.Neden geldim ki?Senin için mi, egolarımı tatmin etmek için mi yoksa O'nun için mi?Cevabını herkes gibi sende-bende biliyoruz.Neden peki sadece ben acı çekiyorum.O beni böyle mi imtihan ediyor yoksa kendi kendime mi ediyorum.Bileklerim ağrıyıncaya kadar yazsam yine yaşamamak için nedenlerim bitmez.Berbat birşey..
Neden hala seni düşünüyorum ki(düşünebiliyorum ki)?Ne verdin, ne aldım?En küçüğünden olsun bir ilişkimiz olduğunu sanmıyorum kaldı ki sevgi olabilsin.Benim kalbimi yaka öyle bi yakmış ki hala kendi arasında kıvılcımlar oluşturuyor ama yanmıyor, sensizde yanamaz?
hani bir şarkıda diyor ya!
"Sönmüyor ateşimiz ama alev alevde yanmıyor.."
O sözler benim ateşimin yanında bir kibrit bile olamıyor.HİÇ KALIR?Eğer sana göre tüm bunlar duygu sömürüsüyse sen bir gram duyguya sahip olmadığın için kalramadığından dolayıdır.Aman, yaman, zaman halimiz duman yeter kalemim yoruldu ne desem boş Allah var ona havale...VESSELAM!

Aşkımın közü sonunda sönmüştü. Söndüren, geçen zaman mıydı yoksa geçirilen zaman boyunca benim yaşadıklarım mı ve ya yaşattıkların mı? Ayırt edememiştim... Filmimin son karesinde yine benim hüzünüm vardı.Her zaman olmuyor muyud? Evet, seninle olmuyordu ve ben buna artık alışmıştım. Yanımda olduğun günlerde bile sensizliği yaşıyordum.senin için içimdeki beni harcamıştım.Daha da sana yaranamamıştım.Sen benimle farklı, bensizken farklı düşünüyordun beni.Farklı olabilir miydik? Evet, seni değiştirecek tek bir şey yapabilseydim olabilirdik.Sen hep kararlıydın.Bense karamsar.Karamsar olmamın sebebi zaten bana yaşattıkların değil miydi?Kaç kere beni affet diye geldin ki bana?HİÇ! Sen hep başkaları için ve ya kendin sorunların için geldin.Seni bu durumda sevmem biraz abes kaçar.Bana verdiğin sözlerin haddi hesabi yokken bir başkası için sevmemeye yemin etmek...